عباس بن علي(ع) در روز چهارم شعبان سال 26 هجري قمري از بانويي پاكدامن به نام فاطمه مشهور به ام البنين در مدينه منوره قدم به عرصه وجود گذاشت و علاوه بر اصالتي كه از جانب پدر و مادر خود داشت، توفيق همراهي با دو وجود ارزشمند يعني امام حسن و امام حسين عليهما السلام داشت و چون آن دو بزرگوار به مقام رفيع عصمت دست يافته بودند، حضرت عباس(ع) توانست سيره و كمالات آن را به خوبي بياموزد و با بهره گيري از محضر برادران خويش، خود را به خصائص والاي انساني بيارايد . هر از گاهي پدر گرامي اش آينده اين كودك را پيشگويي مي كرد و بر سرنوشت او مي نگريست.

عباس(ع) به لحاظ زيبايي چهره و اندام موزوني كه داشت لقب «ماه بني هاشم» را يافت اما اسامي و القاب ديگري همچون سقا، ابوالفضل، عبد صالح، شهيد و ... را نيز تاريخ براي حضرتش ثبت رسانده است كه هر كدام از اين اسما و القاب مبين بعدي از شخصيت وي بود. بسياري از مردم تصور مي كنند كه عباس بن علي(ع) را فقط از واقعه كربلا و قيام عاشورا مي شود شناخت، اما چنين نيست. عباس در دوراني كه پدر خلافت مسلمين را پذيرفت، دوران نوجواني را مي گذراند. در نبرد صفين و آن هنگام كه دشمن آهنگ بستن آب بر سپاه علي(ع) را نمود، نوجوان 13 ساله يي از جبهه حق خواهان، مبارزان سپاه دشمن را به نبرد فراخواند و در اندك زماني تعدادي از شجاعان را به زمين انداخت و اين نوجوان كسي جز عباس نبود، در دوران زعامت برادرش امام حسن(ع) در كنار امام حسين(ع) از كيان امامت دفاع نمود و فلسفه صلح آن حضرت را براي مردم و پيروان تشريح مي كرد. اوج عظمت حضرت عباس(ع) در همگامي با برادرش امام حسين(ع) و اطاعت و پيروي محض از مقام ولايت بود. او همچون امامش بيعت با يزيد را نپذيرفت و علاوه بر آن برادرش را در مقابل تهديدهاي دشمنان از عدم بيعت با يزيد محافظت مي نمود.

آن هنگام كه مقام امامت براي مقابله با جبهه حاكم قصد ترك مدينه مي نمايد و راه ده مكه در پيش مي گيرد عباس (ع) نيز بدون ترديد با برادر همراه مي شود. در 8 ذيحجه سال 61 همگام با او و ديگر برادران و اهل بيت راهي سرزمين كربلا مي شود. موقعيتي كه عباس بن علي(ع) در مسير حركت مكه تا كربلا و در هنگامه نبرد تاسوعا و عاشورا داشته بي نظير و استثنايي است و تاريخ نظير اين ايثار را در خود سراغ ندارد. او از دانشگاه بزرگ كربلا و آزمون بزرگ عاشورا سربلند و مفتخر بيرون آمد و تمامي وجود خود را فداي دين و امام خويش نمود و با دستاني قطع شده و تن پاره پاره به ملاقات خداي خويش شتافت و دشمن را خوار و رسوا نمود. سالروز ميلاد او را كه جانباز بزرگ تشيع بود به همه جانبازان جامعه اسلامي و به امت اسلامي تبريك مي گوييم.