وفاي رهياري

 

  برگشت

كنار علقمه در خاك و آفتاب و عطش

ميان سلسله ي نخلهاي تاريخي

درون بسترش، كاشت بازوانش را

درود سبز و شكوفاي نخلها، بر او

و دستهايش
كه دستهاي زمين بود
بار آسماني داد

 

كه دستهاي بلندش

چو آيه هاي «كتاب كريم»

پرمعناست

 
   
   
   
 

سيد حسين حسيني

 

ماهنامه جانباز