|
آنجا كه آب، |
|
|
آب گوارا، سرد |
|
|
زير ركاب و چكمه او مي تافت، |
|
|
او در زلال خويش نظر مي كرد |
|
|
درياچة صفا |
|
|
بر سينه فرات فروزان بود |
|
|
در شط، عنان اسب رها كرد |
|
|
كف زير آب برد |
|
|
ابري لطيف و نرم چو غفلت |
|
|
خورشيد لحظه را |
|
|
گويي به قدر جنبش يك موج از نسيم |
|
|
در زير خواب برد |
|
|
ناگاه |
|
|
سيلي ز خاطرات |
|
|
جاري به روي آينه صاف آب شد |
|
|
درياي غيرتش متلاطم گشت |
|
|
آنگاه |
|
|
آن دست تابناك |
|
|
با چار چشم بر سر آن آبها گريست |
|
|
(دريايي از صفابر سينه فروزان بود) |
|
|
آنجا كه آب |
|
|
آب گوارا، سرد |
|
|
زير ركاب و چكمه او مي تافت |
|
|
او در زلال دوست نظر مي كرد |
|
|
مشكي به دوش دور شد از التهاب شط |
|
|
اما |
|
|
تصوير اين زلالي بي پايان |
|
|
تا دامن ابد |
|
|
در جويبار زمزمه تاريخ |
|
|
تكرار مي شود. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
احمد زارعي |
|
|
اطلاعات29/6/1383 |