Inline

برگشت ◄

به عرصه كربلا كفر چو طغيان گرفت	ظلم جهانگير گشت نقطه ايمان گرفت
گلبن گلزار دين خزان شد از باد كين	خار ستم سر به سر دامن بستان گرفت
بلبل دستانسرا رو به هزيمت نهاد	زاغ سيه روزگاه طرف گلستان گرفت
فغان لب تشنگان گذشت از كهكشان	حضرت عباس را سكينه دامن گرفت
گفت تو سقاى آب ما همه در پيچ قاب !	نتوان يك جرعه آب ز بهر طفلان گرفت ؟!
عباس با حال زار كشيدش اندر كنار	غبار غم از رخ آن گل پژمان گرفت
وعده آب روان داد به آن خسته جان	اذن كه تا آرد آب از شه عطشان گرفت
گفت كه اى نور عين نو گل باغ حسين	به نرخ گيرم آب اگر كه بتوان گرفت
به ديده اشگبار گشت به مركب سوار	مشك تهى آب را به دوش ز احسان گرفت
تيغ مشعشع كشيد زهره عدوان دريد	پهلوى كردان شكافت عرصه ميدان گرفت
راه فرار از نبرد بست به بهمن ز فن	تيغ گران از كف رستم دستان گرفت
از تف تيغش فتاد لرزه بر اندام خصم	خال خدنگش هدف چهره كيوان گرفت
از دم تيغش يكى روى به دوزخ نمود	ز آتش قهرش يكى جان بخ نيران گرفت
ز الحذر و الحذر به گوش فلك گشت كر	زالفرار الفرار سينه گردون گرفت
در ظلمات سيه سد سكندر شكست	بار دگر همچو خضر چشمه حيوان گرفت
ديد كه آب فرات موج زنان مى رود	چشمه چشمش ز اشك صورت عمان گرفت
گفت الا اى فرات چشمه آب حيات	كناره كى تا كنون كسى ز مهمان گرفت ؟!
ما زعطش در تعب ، تو مى روى خشك لب	مشك پر از آب كرد به كف و سر و جان گرفت
تير به چشمش زدند سينه سپر ساخت او	دست ز جسمش فتاد مشك به دندان گرفت
تير زدندش به مشك دست ز هستى كشيد	ريخت چو آبش به خاك سر به گريبان گرفت
گفت كه اى بينوا مى روى اندر كجا؟	چون ز تو در خيمه ها سكينه پيمان گرفت
ز ضرب تيغ و سنان گشت تنش غرقه خون	به خاك ، از زين ، مكان آن مه تابان گرفت
ناله اءدرك اخا رسيد در خيمه ه	غبار غم دامن شاه شهيدان گرفت
رخت به ميدان كشيد جامه طاقت دريد	بر سر نعشش رسيد سرش به دامن گرفت
ديد تنش غرق خون ماه رخش لاله گون	خون زد و چشم ترس به چشم گريان گرفت
گفت علمدار من ، مونس و غمخوار من	گشتى عمر ترا ورطه طوفان گرفت ؟!
خيز كه در خيمه ها سكينه با اشك و آه	كنون دامن زينب نالان گرفت