Inline

برگشت ◄

چونكه نوبت بر بنى هاشم رسيد	ساخت ساز جنگ عباس رشيد
محرم سر و علمدار حسين	در وفادارى علم در نشاتين
در صباحت ، ثالث خورشيد و ماه	روز خصم از بيم ان چون شب سياه
در شجاعت يادگار مرتضى	داده بر حكم قضا دست رض
خواست در جنگ عدو رخصت ز شاه	گفت شاهش كاى علمدار سپاه
چون علم گردد نگون در كار زار	كار لشگر بايد از وى انفطار
گفت تنگ است اى شه خوبان دلم	زندگى باشد از اين پس مشكلم
زين قفس برهان من دلگير ر	تابه كى زنجير بايد شير را؟!
گفت شه چون نيست زين كارت گزير	اين ز پا افتادگان را دست گير!
جنگ و كين بگذار و آبى كن طلب	بهر اين افسردگان خشك لب
گفت : سمعا اى امير انس و جان	گر چه باشد قطره آبى به جان
شد به سوى آب تازان با شتاب	زد سمند باد پيما را در آب
بى محابا جرعه اى در كف گرفت	چون به خويش آمد دمى گرفت اى شگفت
تشنه لب در خيمه سبط مصطفى	آب نوشم ؟! من زهى شرط وف
زاده شير خدا با مشك آب	خشك لب از آب زد بيرون ركاب
يا نفس ، من بعد الحسين هونى !	و بعده لا كنت اءن تكونى !
هذا الحسين وارد المنون	و تشربين بارد المعين ؟!
هيهات ! ما هذا فعال دينى	و لا فعال صادق اليقين
آمد به يادش از لب خشك برادرش	شد غيرت فرات دو چشم ز خون ترش
گفتا نخورده آب گلستان حيدرى	دارى تو ميل آب ؟ كجا شد برادرى ؟!
تشنه است آن نو گل باغ فتوت است	لب تر مكن ز آب كه دور از مروت است
پر كرد مشك و پس كفى از آب بر گرفت	مى خواست تا كه نوشد از آن آب خوشگوار
آمد به يادش از جگر تشنه حسين عليه السلام	چون اشك خويش ريخت ز كف آب خوشگوار
شد با لبان تشنه ز آب روان بيرون	دل پر ز جوش و مشك به دوش آن بزرگوار
كردند جمله حمله بر آن شبل مرتضى	يك شير در ميانه گرگان بى شمار!
يك تن كسى نديده چندين هزار تير	يك گل كسى نديده چندين هزار خار!
والله ان قطعتم يمينى	انى احامى اءبدا عن دينى
و عن امام صادق اليقين	نجل النبى الطاهر الاءمين
بنى صدق جائنان بالدين	مصدقا بالواحد الاءمين
چو دست راست جداشد ز پيكر عباس	گريست عرش به حال برادر عباس
شكست پشت رسول از شكسته بازويش و	خميد قد على چون هلال ابرويش
جهان به ديده مظلوم كربلا شب شد	سپهر گفت اسيرى نصيب زينب شد
يا نفس لا تخشى من الكفار	و اءبشرى برحمة الجبار
مع البنى سيد المختار	مع جملة السادات و الاءطهار
قد قطعوا ببغيهم يسارى	فاءصلهم يا رب حر النار
الا اى پيك معراج سعادت	هماى رفرف اوج سعادت
كنون كز دست من افتاده شمشير	ز هر سو بسته بر من راه تدبير
شتابى كن كه وقت همت توست	گذشت از من ، زمان خدمت توست
خلاصم كن از اين انبوه لشگر	رسانم از وفا نزد برادر
سكينه منتظر از بهر آب است	ز سوز تشنگى بى صبر و تاب است
و باءن الاءنكسار فى جبينه	فانكدب الجبال من حنينه
كافل اءهله و ساقى صبيته	و حامل اللواء بعالى همته
و كيف لا و هو جمال بهجته	و فى محياه سرور مهجته
امام حسين عليه السلام بر بالين برادر	اى كشته راه داور من
اى پشت و پناه لشگر من	اى نور دو ديده تر من
عباس جوان ، برادر من	برخيز كه من غريب و زارم
بى مونس و يار غمگسارم	برخيز گذر به خيمه ها كن
غمخوارى آل مصطفى كن	بر وعده خويشتن وفا كن
عباس جوان ، برادر من	ديدى كه فلك به ما چه ها كرد؟
ما را به غم تو مبتلى كرد	كى دست ترا ز تن جدا كرد
عباس جوان برادر من	گفتم كه در اين جهان فانى
شايد كه تو بعد من بمانى	زينب به سوى وطن رسانى
تعديتم يا شر قوم ببغيكم	و خالفتم دين النبى محمد
اءما كان خير الرسل اءوصاكم بن	اءما نحن من نسل النبى المسدد
اءما كانت الزهراء امى دونكم	اءما كان من خير البرية احمد
لعنتم و اءخريتم بما قد جنيتم	فسوت تلاقوا حر نار توقد