Inline

سيماي سحر به شب نهان بود	شب بودو سپيده بي نشان بود
در باور صبح تا دميدن	شمعي همه شب گهرفشان بود
در سينه دشت پر شقايق	خون، برگ تكيده ارغوان بود
تكرار عطش عطش ز گلها	با جاري رود هم‌زبان بود
بس غنچه گل ز تشنه كامي	مُهر از دل داغ بر دهان بود
گلهاي محمدي در آن دشت	در پنجه فتنه خزان بود
ناگاه در آن ميانه برخاست	سروي كه صفاي بوستان بود
گرديد روان كه آورد آب	آبي كه به دجله ها روان بود
شد آيينه دجله پيش رويش	روئي كه چو ماه آسمان بود
بيرون ز شكيب و بردباري	فرياد به لب رسيدهجان بود
عطشان زكنار دجله بگذشت	عباس كه ساقي جنان بود
در جنّت خرم وجودش	خون در رگ هر گلي دوان بود
بي آبي بوته هاي مريم	درخاطر ابر در فشان بود