Inline

به طاق آسمان امشب گل اختر نمي تابد	بنات النعش اكبر بر سر اصغر نمي تابد
به شام كربلا افتاده در درياي شب ماهي	كه هرگز آفتابي اين چنين ديگر نمي تابد
به دنبال كدامين پيكر صد پاره مي گردد	كه از گودال خون خورشيد بي سر در نمي تابد
به پهناي فلك بعد از تو اي ماه بني هاشم	چراغ مهر ديگر تا قيامت بر نمي تابد
فرات مهرباني تشنه لبهاي عطشانت	تو آن درياي ايثاري كه در باور نمي تابد
كنار شط خون دستي و مشكي پاره مي گويد	كه عباس دلاور از برادر سر نمي تابد
علمداري كه بر دوشش علم بي دست مي ماند	عطش اشكي به رخسارش ز چشم تر نمي‌تابد
زخاك تيره هفتاد و دو كوكب آسماني شد	كه بر بام جهان نوري از اين برتر نمي تابد